Eindelijk op gang?

Ik schrijf dit voor mezelf, maar als u wilt meelezen, voelt u zich dan vooral vrij. Ik reken op uw discretie. Ik schrijf dit voor mezelf, omdat ik een waanzinnige en turbulente tijd achter de rug heb. Ik ben op de bodem van een diep dal geweest, maar ik ben eruit geklommen. Het feit dat mijn site misschien nu eindelijk gestalte gaat krijgen, is er een symptoom van dat die klimpartij geslaagd is.

In de zomer van 2018 word ik aangenomen op de Koninklijke Scholengemeenschap in Apeldoorn, ooit een Onderwijsinstituut met een Hoofdletter en een geduchte concurrent van het nabijgelegen Gymnasium, doch thans een rumoerige en kwijnende jongerensoos die deel uitmaakt van een scholenconglomeraat met een volstrekt anoniem bestuur dat zich enkel bekommert om kostenbesparingen, maar dat ontdekte ik pas toen het al veel te laat was.

Ik was met een zeer vervelend gevoel vertrokken uit Zutphen, van een school waar het eigenlijk best lekker liep allemaal, maar waar het aantal aanmeldingen desondanks achterbleef. Dat was niet zo verwonderlijk, omdat het aantal leerlingen in Zutphen al jaren bezig was te krimpen, waardoor men al vele jaren eerder had zien aankomen dat een van de vier Zutphense scholen zou moeten verdwijnen. Er zouden klappen vallen. De eerste vielen bij het naastgelegen Stedelijk Lyceum en daarna waren wij de sjaak.

Ik was vertrokken vanwege D., een naaste collega en een door en door romantisch onderwijsmeisje, dat wellicht had doorgeleerd voor neerlandica, maar dat ondanks haar academische achtergrond volstrekt niet geïnteresseerd was in wetenschap als het op didactiek aankwam. Huiswerk? Straf geven? Cijfers geven? Orde houden? Leerlingen een verplicht curriculum aanbieden? Beláchelijk! Het gevolg was dat D. uur na uur tegen lege lokalen zat aan te kijken, terwijl ze ondertussen lange epistels op haar laptopje wrocht. Ze bestond het om de terugkeer een aantal dodelijk verveelde jongens uit 4havo, dat na eindeloos gehang en vele bezoekjes aan de McDonalds, te presenteren als ‘pure winst’. Ik hoor het haar nog zeggen.

Er viel niet tegenop te redeneren.

Ik zag mijn kans dus schoon om ergens anders opnieuw te beginnen. En zo raakte ik verzeild op de Apeldoornse KSG, waar men mij duidelijk veel te gretig had aangenomen. Hadden ze niet even kunnen luisteren? Ik had mijn geloofsbrieven toch overhandigd op dat sollicitatiegesprek? Jullie wisten toch dat ik niet gediend ben van romantisch en feitenvrij gelul? Of moest je gewoon even een jaartje een gat vullen met in het achterhoofd de gedachte dat je die mafkees gauw genoeg zou wegwerken?

Laat ik omwille van het tempo en de leesbaarheid maar achterwege laten hoe men mij daar meende te moeten behandelen. Lang verhaal kort, in december ontplofte ik van woede en verontwaardiging omdat een om onduidelijke redenen boven mij geplaatste kleuterleidster mij een slechte beoordeling meende te moeten geven, waarop ik in maart geloof ik mijn ontslag indiende, waarop ik mij kort voor de paasvakantie ziek meldde. Ik raakte verzeild bij de huisarts, die de indruk kreeg dat ik hem ‘elk moment kon aanvliegen’.

‘Gekrenkt’ zo luidde zijn diagnose kort door de bocht. Dat had ie goed gezien. Je zal je maar de tering lezen, denken, werken en experimenteren op grond van toch tamelijk serieus te nemen onderwijsdenkers. Je zal je maar een ongeluk lezen en studiedagen bezoeken, en je suf investeren in je leerlingen, en gewoon in je werk in het algemeen, om telkens opnieuw het gevoel te krijgen dat je een lulletje rozenwater bent, een quantité négligeable, een sluitpost op de begroting, een verder nauwelijks serieus te nemen nulliteit.

Ondertussen was mijn contract bezig af te lopen en was ik op zoek naar werk. Ik ging naarstig op zoek naar een aanstelling buiten het onderwijs. Ik meende zelfs in alle ernst – het zal de wanhoop geweest zijn – dat ik uit deze site inkomsten zou kunnen puren met een webwinkel. Mede om die reden schakelde ik Joas in om deze site te bouwen voor mij. Joas was een beginnend ondernemer die duidelijk heel wat handiger was in geld slaan uit sites dan ik en hij was in die hoedanigheid bereid de site te bouwen voor een vriendenprijsje.

Het werd allemaal niks. Ja, die site kwam wel van de grond en het resultaat is naar volle tevredenheid, maar nu de invulling nog, waarover straks meer. Want ondertussen, geen baan. Ik solliciteerde me suf. Ik geloof dat ik zelfs als buschauffeur gesolliciteerd heb, echt waar. Ik kreeg nog iemand aan de lijn met de vraag of ik dat wel meende. Ik zag de werkeloosheid naderen, zonder uitkering, want ik had zelf mijn ontslag aangevraagd. Overigens vond mijn werkgever het niet de moeite voor een ‘debriefing’, om mij even om tekst en uitleg te vragen of zo, of om mij anderszins te behoeden voor ongelukken. Teringlijers.

Totdat ik ná de zomervakantie nota bene, werd aangenomen in Holten, tussen Deventer en Almelo. Hé, maar dit was een héél ander verhaal! Ik ontmoette aardige collega’s. Ze vonden me wel een rare snuiter en misschien ben ik dat ook wel, maar ze hadden toch niet de neiging om mij op te zadelen met kutklusjes, om mij te laten ressorteren onder een volslagen incapabele tuthola met een reet als een plunjezak. Ik werd, eh, op waarde geschat? Men verwachtte iets van mij? Ik durf de vraagtekens nauwelijks weg te laten.

Ondertussen gebeurde er niets aan mijn mooie site. Die zweefde al die tijd maar zo’n beetje nietsnutterig op het net. De belangrijkste reden was dat ik helemaal geen zin had om op een of andere manier de foto’s van mijn iPad – ik ben vergroeid met dat ding – te uploaden naar een pc, vanwaar ik dan deze site van foto’s kon voorzien. Wat een gedoe. Ik wilde snel kunnen handelen, zoals je dat met Facebook en Twitter kunt doen. Dus je maakt iets mee of je overpeinst iets of zo, en dat wil je gauw op het net gooien. Die snelheid ga je niet gauw bereiken, maar er kwam wel aanzienlijke verbetering.

In juni 2020, middenin de coronacrisis, werden wij voorzien van een mooie nieuwe laptop. Ik ontdekte de zegeningen van de ‘cloud’ en toen werd het opeens een centenfluitje om foto’s op deze site te zetten.

Ik zou haast vergeten melding te maken van het feit dat ik sedert 1 mei weer in vaste dienst ben. Astanblaft, zou de onlangs overleden Jules Deelder gezegd hebben.

En daar zit ik dan, ’s avonds laat achter mijn hagelnieuwe laptop, met een glas wijn, koptelefoon op mijn kop met freaky jazz, een genre dat ik tijdens mijn treinreizen naar Holt’n ontdekt heb, dit relaas op duizend zwarte blokjes te hameren. Ik hoop dat ik de foto een beetje zorgvuldig heb uitgekozen: kijk me eens onverschrokken en verwachtingsvol in de toekomst staren, van onderen gefotografeerd, opdat mijn edele gelaat u ontzag inboezeme!

Ik wilde gaan eindigen met teerlingen of nieuwe lentes en nieuwe geluiden of zo, maar laat maar. Genoeg geoudehoerd. Het gaat fantastisch met mij en ik moest mijn site maar eens laten vollopen. Dat is eigenlijk het hele punt.

De groeten weer en hopelijk tot geregeld ziens en horens, want ik ga ook geluidsopnamen maken.

Share this post

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email
Share on whatsapp
Share on email

Dit bericht heeft 1 commentaar

  1. O.

    Dag Bart,

    Wat een blog. Mooi taalgebruik maar aan de inhoud valt nog wat af te dingen. 5,5. Je staat nu gemiddeld een 4,5.

    Beoordeling:

    Je zou bijna denken dat het aan jou ligt en niet aan alle scholen waar je hebt gewerkt. ‘Romantisch onderwijsmeisje’, ‘kleuterleidster ‘volslagen incapabele tuthola met een reet als een plunjezak’; sneue termen voor een individu die zichzelf presenteert als iemand die heeft doorgeleerd en graag op waarde wil worden geschat. Zo kan ik het ook: u bent een ‘uitgerangeerde, oubollige zuurpruim met een kop als een jaren-tachtig B-artiest die net een cokeverslaving achter de rug heeft’. Maar ik zou dat nooit doen natuurlijk. En dan ook nog openlijk vertellen over uw agressieprobleem en zonder enige zelfreflectie dit afschuiven op ‘gekrenkt zijn’.

    Nochtans ben ik blij dat u uit uw diepe dal heeft weten te klimmen. Ik wens u veel plezier met uw ‘freaky jazz’, nieuwe laptop en nieuwe school.

    Met vriendelijke groet,

    O.

Geef een reactie